نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۵۸ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

از خنده رعد و گریه ابر بهار

وقتست جهانرا که شود چون رخ یار

سردی مکن ایباد بهاری بگذار

تا لاله و کل بشکفد از خاره و خار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی بهار سخن می‌گوید و به ارتباط آن با احساسات انسانی اشاره می‌کند. او از سرما می‌خواهد که بهار را ترک کند تا گل‌ها و گیاهان بتوانند شکوفا شوند و زیبایی طبیعت نمایان شود. بهار فرصتیست برای تجدید حیات و شادابی جهان.