شمارهٔ ۳۹۰ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او به پروانه‌ای که در آتش می‌سوزد اشاره می‌کند و به احتمال خاموش شدن شمع می‌پردازد که به خاطر باد اجل ممکن است خاموش شود. همچنین، او به این فکر می‌کند که اگر در آب دو چشمش غرق شود، این امر مناسب است، زیرا معشوقش مثل بت پرورده‌ای است که به خاک می‌رود. شاعر از جدایی و فقدان در عشق سخن می‌گوید.