نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۴ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بگذار که تا بوسمت ای جانان لب

کاندر خور صد هزار بوسست آن لب

تا میدهدم حسن تو پروانه عشق

بی گریه چو شمعم نبود خندان لب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از جانان خود می‌خواهد که بوسه‌اش را بپذیرد، که این بوسه معادل صد هزار بوسه ارزش دارد. او همچنین بیان می‌کند که وقتی حسن معشوق را می‌بیند، مثل پروانه‌ای عاشق می‌شود و از آنجا که عشقش عمیق است، نمی‌تواند بدون گریه خوشحال باشد.