نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۱۷ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بربود مرا پسته تو خواب از چشم

وافشاند سرشک همچو عناب از چشم

ماننده شمعم از هوای رخ تو

کز آتش دل میچکدم آب از چشم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و تأثیر پسته (شاید اشاره به عشق یا زیبایی معشوق) اشاره می‌کند که او را به خواب برده و اشک او به مانند شراب عناب از چشمانش جاریست. او خود را شمعی توصیف می‌کند که از حرارت عشق به معشوق، آب می‌شود و اشک‌ها به مانند قطره‌های آب از چشمانش می‌چکد. این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق و درد و رنج ناشی از آن است.