شمارهٔ ۵۲۴ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقش بلبل و پروانه در عشق و زیبایی اشاره می‌کند. ایگل (عقاب) را به خاطر عدم توانایی‌اش در درک زیبایی‌های عشق می‌نوازد و می‌گوید که باید از بلبل خوشگوی پنهان بگیرد. او خود را شمع و معشوقش را پروانه می‌داند و تأکید می‌کند که شمع هرگز نمی‌تواند از پروانه روی برگرداند، زیرا عشق و محبت همیشه در عمق وجود آن‌ها جاری است.