شمارهٔ ۳ - در منقبت گوید الهامی کرمانشاهی
الهامی کرمانشاهی / گزیدهٔ منظومهٔ «حسن منظر» / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ویژه ملک ممالک عشق
آن مرشد و پیر سالک عشق
داماد و پسر عم پیمبر
مولای جهان ولیّ داور
شاه دو سرا علی عالی
آیینه ی ذات لایزالی
مرد افکن بدر و میر صفین
صاحب علم و سپهبد دین
آن دست گره گشای یزدان
سلطان انام و شاه مردان
آدم ز تراب و بوتراب اوست
پوری که طفیل اوست باب اوست
زو اطلس چرخ دیده تزیین
خود کرده به بر لباس پشمین
دیده یم و کان ازو بضاعت
خود کرده به نان جو قناعت
برپا شده دین ز ذوالفقارش
وز یازده پور تاجدارش
هر یک به سریر احمدی شاه
بر جای پدر خلیفة الله
خاصه ملکی ز دیده مستور
در هر دل ازو طلیعه ی نور
نام آمده صاحب الزمانش
در قبضه زمین و آسمانش
الهامی ازین ده و دو سرور
یک بنده بود درود گستر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره شخصیت والای علی بن ابی‌طالب، امام اول شیعیان و شوهر فاطمه، دختر پیامبر اسلام، سخن می‌گوید. او را به عنوان مرشد و راهنمای عشق و سالک در مسیر الهی توصیف می‌کند. او به عنوان ولی خدا و رهبر مومنان شناخته می‌شود و با صفاتی چون علم، شجاعت و زهد معرفی می‌شود. علی به عنوان کسی که دین را استوار کرده و یادآور نور و هدایت در دل‌هاست، مورد ستایش قرار می‌گیرد. در نهایت، متن به اهمیت او در تاریخ و تأثیرش در راهنمایی دیگران اشاره می‌کند.