بخش ۲۳ - حمله سوم امام تشنه کام برآن گروه زشت نام الهامی کرمانشاهی
الهامی کرمانشاهی / خیابان سوم / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
چو شیر خدا از پی کارزار
برآهیخت آن آذر آبدار
بزد برصف کین چو باد وزان
فرو ریخت سرها چو برگ رزان
همی خورد زخم و همی کشت مرد
خود وباره گشته نهان زیر گرد
زدی هر که را تیغ بران به فرق
زتنگ ستورش برون شد چو برق
زدی هر که را برمیان تیغ تیز
دو نیمه فتادی به دشت ستیز
زگرد سواران درآن دار و گیر
رخ روشن روز شد همچو قیر
دم تیغ شاه آتشی برفروخت
تن سرکشان را سراسر بسوخت
بسا زین و توسن که شد واژگون
سوارش بزد غوطه در موج خون
چه مور و ملخ ازدم تیغ شاه
پراکنده گشتند کوفی سپاه
حسین (ع) و براسب پیمبر سوار
به کف تیغ شیر خدا استوار
به گفتن نگنجد که اندر نبرد
بدان بدسگالان یزدان چه گرد
ز بس کوشش و گرمی آفتاب
وزان خون که رفت از تنش همچو آب
چنان تشنه کامی بدو چیره گشت
که بیننده ی روشنش تیره گشت
ز سوز عطش سینه اش برفروخت
زدود دلش جان اختر بسوخت
ز تابی که بد درتن روشنش
به بر تفته شد آهنین جوشنش
عقیق لبش گشت همرنگ مشک
زبان دردهان گشت چون چوب خشک
زبس تشنگی شاه از کارزار
عنان را بتابید زی رود بار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن دربارهی نبردی است که شیر خدا (علی بن ابیطالب) در آن به جنگ میپردازد. او با شمشیر بران خود به دشمنان حمله میکند و سرها را همچون برگهای درختان میریزد. در این نبرد، او زخم میخورد و مردان بسیاری را نیز میکشد. زمین به خون آغشته میشود و سواران و اسبها در میدان جنگ واژگون میشوند. با وجود شدت نبرد و تشنگی فراوان، علی (ع) همچنان شجاع و پایدار باقی میماند. او تحت فشار گرما و عطش شدید، به مبارزه ادامه میدهد و حالتی شدید از تشنگی پیدا میکند. در نهایت، او آماده است تا از رودخانه آب بیاشامد و در میان این لخت غوطهور در خون، به نبرد خود ادامه میدهد. این توصیف، نشاندهندهی شجاعت و فداکاری او در میدان جنگ است.