شمارهٔ ۵ امامی هروی
امامی هروی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ترک من دل بردن آئین می کند
بر من بیدل ستم زین می کند
گرد ماه از مشک خرمن می زند
مشک را بر ماه پرچین می کند
چشم مستش پرده ی جان می درد
کفر زلفش غارت دین می کند
عکس یاقوتش مذاق روح را
چون بشکر خنده شیرین می کند
یاری خط معنبر می دهد
پشتی مرغ جهان بین می کند
تا لب جان پاش مرجان پوش او
همنشین خط مشکین می کند
کفرش از اسلام پیدا می شود
معجز اندر سحر تضمین می کند
از نسیم لطف او هر دم دلش
مغز جان را عنبر آگین می کند
مهر خسارش امامی را ز چرخ
گرچه دامن پر ز پروین می کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف عشق و زیبایی پرداخته و در آن شاعر از احساسات عاشقانه و تأثیر عمیق معشوق بر دل و جان خود میگوید. معشوق با زیبایی و جذابیتش دل شاعر را میرباید و به او ستم میکند. زیبایی و جذابیت او به گونهای است که همچون مشک و ماه در دل شاعر تأثیر میگذارد و این عشق در او احساسات عمیق و معنوی ایجاد میکند. همچنین، شاعر به تضاد بین عشق و دین اشاره میکند و اینکه عشق میتواند حتی بر دین اثر گذاشته و نوعی ایستادگی در برابر آن ایجاد کند. در کل، این شعر توصیف جامعی از عشق، زیبایی و تأثیرات معنوی آن بر انسان است.