شمارهٔ ۱ امامی هروی
امامی هروی / اشعار ناتمام / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هر کاو ندید روضهٔ فردوس بر زمین
گو بر نگاه خسرو صاحب قران ببین
هم نزهت بهشت بعفو خدایگان
با صحن دلشگای روان پرورش قرین
هم رفعت سپهر، بتائید شهریار
در سقف آسمان صفتش آیتی مبین
انگیخته طراوات اشکال دلبر باش
نقش خجالت از رخ صورتگران چین
آمیخته بدایع تمثال جانفراش
با زر و لاجورد، رخ و زلف حور عین
خورشید را بسایه ی ایوانش بار نیست
در سایه عنایت خورشید ملک و دین
فرمانده جهان، عضدالدین سپهر ملک
حاجی بک آفتاب زمان خسرو زمین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعری به توصیف زیباییهای بهشت و فردوس، و همچنین ویژگیهای خاصی از یک پادشاه میپردازد. شاعر به زیباییهای روحانی و ظاهری اشاره کرده و از رفعت و عظمت پادشاهی صحبت میکند که سایهاش همچون آفتاب بر سرزمین میتابد. همچنین به طراوت و جذابیت عشق و زیباییهای انسانی و جاذبههای دنیوی پرداخته میشود. در کل، شاعر با استفاده از تصویرسازیهای زیبا و مجاز، عظمت و زیبایی را در جهان و در وجود پادشاه به تصویر میکشد.