قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - ایضاله عراقی
عراقی / قصاید / وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)
قبلهٔ روی صوفیان بارگه صفای او
سرمهٔ چشم قدسیان خاک در سرای او
گوهر بحر اجتبا، مهر سپهر اصطفا
یافته نور انبیا روشنی از ضیای او
تافته حسن ایزدی از رخ خوب احمدی
خضر بقای سرمدی یافته از لقای او
برده ز مرسلان سبق خاتم انبیا به حق
طینت او ز نور حق طلعتش از بهای او
حضرت عزتش وطن خلوت او در انجمن
خاص و ندیم ذوالمنن هر دو جهان سرای او
چاکر درگهش جهان حاجبیش به انس و جان
عرش مجیدش آسمان ساحت قرب جای او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره مقام و عظمت پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص)، و ویژگی‌های خاص اوست. شاعر از او به عنوان قبله صوفیان و منبع صفا یاد می‌کند و به نورانیت او و تاثیرش بر انبیا اشاره می‌کند. همچنین او را جانشین و ادامه‌دهنده پیامبران می‌داند که از نور الهی بهره‌مند است. حضرت محمد (ص) به عنوان محلی از نزدیک‌ترین نزدیکی به خداوند و مورد توجه تمامی جهانیان معرفی می‌شود. در نهایت، شاعر از عظمت و مقام بلند او در آسمان‌ها سخن می‌گوید و به جایگاه او در نزد خدا اشاره می‌کند.