غزل شمارهٔ ۱۱۱ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسی عمیق از عشق و اشتیاق است. شاعر گرچه از غم رنج می‌برد، اما غم عشق را شیرین‌تر از هر چیز دیگری می‌داند. او می‌گوید که حتی در درد و رنج، شادی‌ای در عشق وجود دارد که برایش ارزشمند است. شاعر به این باور رسیده که زخم‌های عشق برایش جان‌سوزترین و باارزش‌ترین هستند و از هر گونه ثروت مادی، درد عشق را برتر می‌داند. او نهایتاً به این نتیجه می‌رسد که اندوه ناشی از عشق، به او زندگی و معنا می‌بخشد.