غزلیات — دیوان اشعار عراقی

Name: غزلیات — دیوان اشعار عراقی
Author: عراقی

عراقی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۵ — ندیدم در جهان کامی دریغا
غزل شمارهٔ ۶ — سر به سر از لطف جانی ساقیا
غزل شمارهٔ ۴ — کشیدم رنج بسیاری دریغا
غزل شمارهٔ ۱ — هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صبا
غزل شمارهٔ ۳ — این حادثه بین که زاد ما را
غزل شمارهٔ ۲ — ای مرا یک بارگی از خویشتن کرده جدا
غزل شمارهٔ ۷ — ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب
غزل شمارهٔ ۱۱ — چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت
غزل شمارهٔ ۱۰ — به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت
غزل شمارهٔ ۸ — مست خراب یابد هر لحظه در خرابات
غزل شمارهٔ ۹ — دیدی چو من خرابی افتاده در خرابات
غزل شمارهٔ ۱۳ — ساقی قدحی شراب در دست
غزل شمارهٔ ۱۲ — عراقی بار دیگر توبه بشکست
غزل شمارهٔ ۱۴ — از پرده برون آمد، ساقی، قدحی در دست
غزل شمارهٔ ۲۱ — مهر مهر دلبری بر جان ماست
غزل شمارهٔ ۲۲ — چنین که حال من زار در خرابات است
غزل شمارهٔ ۱۶ — شوری ز شرابخانه برخاست
غزل شمارهٔ ۱۸ — باز مرا در غمت واقعه جانی است
غزل شمارهٔ ۱۹ — ز خواب، نرگس مست تو سر گران برخاست
غزل شمارهٔ ۱۷ — از میکده تا چه شور برخاست؟
غزل شمارهٔ ۱۵ — دو اسبه پیک نظر می‌دوانم از چپ و راست
غزل شمارهٔ ۲۰ — ناگه از میکده فغان برخاست
غزل شمارهٔ ۲۴ — جانا، نظری، که دل فگار است
غزل شمارهٔ ۲۵ — دل، چو در دام عشق منظور است
غزل شمارهٔ ۲۸ — طرهٔ یار پریشان چه خوش است
غزل شمارهٔ ۲۶ — ساز طرب عشق که داند که چه ساز است؟
غزل شمارهٔ ۳۰ — رخ نگار مرا هر زمان دگر رنگ است
غزل شمارهٔ ۲۷ — در کوی خرابات، کسی را که نیاز است
غزل شمارهٔ ۲۹ — در سرم عشق تو سودایی خوش است
غزل شمارهٔ ۲۳ — ندیده‌ام رخ خوب تو، روزکی چند است
غزل شمارهٔ ۳۲ — مشو، مشو، ز من خسته‌دل جدا ای دوست
غزل شمارهٔ ۳۳ — کی ببینم چهرهٔ زیبای دوست؟
غزل شمارهٔ ۳۶ — هر دلی کو به عشق مایل نیست
غزل شمارهٔ ۳۴ — یک لحظه دیدن رخ جانانم آرزوست
غزل شمارهٔ ۳۷ — ساقی، ار جام می، دمادم نیست
غزل شمارهٔ ۳۸ — عشق سیمرغ است، کو را دام نیست
غزل شمارهٔ ۳۵ — جز دیدن روی تو مرا رای دگر نیست
غزل شمارهٔ ۳۱ — شاد کن جان من، که غمگین است
غزل شمارهٔ ۳۹ — دل، که دائم عشق می‌ورزید، رفت
غزل شمارهٔ ۴۱ — باز هجر یار دامانم گرفت
غزل شمارهٔ ۴۲ — مرا گر یار بنوازد، زهی دولت زهی دولت
غزل شمارهٔ ۴۳ — کی از تو جان غمگینی شود شاد؟
غزل شمارهٔ ۴۵ — باز دل از در تو دور افتاد
غزل شمارهٔ ۴۴ — هر که را جام می به دست افتاد
غزل شمارهٔ ۴۰ — آه، به یک‌بارگی یار کم ما گرفت!
غزل شمارهٔ ۴۶ — عشق شوری در نهاد ما نهاد
غزل شمارهٔ ۵۱ — بنمای به من رویت، یارات نمی‌افتد
غزل شمارهٔ ۵۳ — با عشق عقل‌فرسا دیوانه‌ای چه سنجد؟
غزل شمارهٔ ۵۲ — با شمع روی خوبان پروانه‌ای چه سنجد؟
غزل شمارهٔ ۵۰ — هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد
غزل شمارهٔ ۴۹ — بی‌رخت جان در میان نتوان نهاد
غزل شمارهٔ ۴۸ — بر من، ای دل، بند جان نتوان نهاد
غزل شمارهٔ ۵۴ — با عشق قرار در نگنجد
غزل شمارهٔ ۴۷ — عشق شوقی در نهاد ما نهاد
غزل شمارهٔ ۵۵ — با عشق تو ناز در نگنجد
غزل شمارهٔ ۵۶ — جانا، حدیث شوقت در داستان نگنجد
غزل شمارهٔ ۵۹ — در حلقهٔ فقیران قیصر چه کار دارد؟
غزل شمارهٔ ۵۸ — امروز مرا در دل جز یار نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۵۷ — امروز مرا در دل جز یار نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۶۱ — با درد خستگانت درمان چه کار دارد؟
غزل شمارهٔ ۶۲ — با درد خستگانت درمان چه کار دارد؟
غزل شمارهٔ ۶۰ — با پرتو جمالت برهان چه کار دارد؟
غزل شمارهٔ ۶۵ — دل، دولت خرمی ندارد
غزل شمارهٔ ۶۳ — خرم تن آن کس که دل ریش ندارد
غزل شمارهٔ ۶۷ — نگارا، بی‌تو برگ جان که دارد؟
غزل شمارهٔ ۶۶ — راحت سر مردمی ندارد
غزل شمارهٔ ۶۸ — نگارا، بی تو برگ جان که دارد؟
غزل شمارهٔ ۶۴ — بیا، کاین دل سر هجران ندارد
غزل شمارهٔ ۶۹ — تا کی کشم جفای تو؟ این نیز بگذرد
غزل شمارهٔ ۷۰ — بیا بیا، که نسیم بهار می‌گذرد
غزل شمارهٔ ۷۲ — پشت بر روزگار باید کرد
غزل شمارهٔ ۷۴ — می روان کن ساقیا، کاین دم روان خواهیم کرد
غزل شمارهٔ ۷۶ — روی ننمود یار چتوان کرد؟
غزل شمارهٔ ۷۱ — بیا، که عمر من خاکسار می‌گذرد
غزل شمارهٔ ۷۳ — یاد آن شیرین پسر خواهیم کرد
غزل شمارهٔ ۷۵ — روی ننمود یار چتوان کرد
غزل شمارهٔ ۷۸ — از در یار گذر نتوان کرد
غزل شمارهٔ ۷۷ — من رنجور را یک دم نپرسد یار چتوان کرد؟
غزل شمارهٔ ۸۱ — چنین که غمزهٔ تو خون خلق می‌ریزد
غزل شمارهٔ ۸۰ — بتم از غمزه و ابرو، همه تیر و کمان سازد
غزل شمارهٔ ۸۳ — آن را که چو تو نگار باشد
غزل شمارهٔ ۸۴ — تا بر قرار حسنی دل بی‌قرار باشد
غزل شمارهٔ ۸۶ — من مست می عشقم هشیار نخواهم شد
غزل شمارهٔ ۷۹ — بدین زبان صفت حسن یار نتوان کرد
غزل شمارهٔ ۸۵ — دیدهٔ بختم، دریغا کور شد
غزل شمارهٔ ۸۲ — اگر یکبار زلف یار از رخسار برخیزد
غزل شمارهٔ ۸۷ — گر نظر کردم به روی ماه رخساری چه شد؟
غزل شمارهٔ ۸۸ — ناگه بت من مست به بازار برآمد
غزل شمارهٔ ۸۹ — ناگه بت من مست به بازار برآمد
غزل شمارهٔ ۹۱ — بیا، که بی‌رخ زیبات دل به جان آمد
غزل شمارهٔ ۹۲ — ز اشتیاق تو، جانا، دلم به جان آمد
غزل شمارهٔ ۹۰ — غلام حلقه به گوش تو زار باز آمد
غزل شمارهٔ ۹۳ — آشکارا نهان کنم تا چند؟
غزل شمارهٔ ۹۴ — آن را که غمت ز در براند
غزل شمارهٔ ۹۵ — این درد مرا دوا که داند؟
غزل شمارهٔ ۹۷ — ای دل، چو در خانهٔ خمار گشادند
غزل شمارهٔ ۹۶ — در من نگرد یار دگربار؟ که داند؟
غزل شمارهٔ ۹۹ — نگارا، جسمت از جان آفریدند
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — اگر شکسته دلانت هزار جان دارند
غزل شمارهٔ ۹۸ — نخستین باده کاندر جام کردند
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — باز دلم عیش و طرب می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — هر که او دعوی مستی می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — تا کی از ما یار ما پنهان بود؟
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — وه! که کارم ز دست می‌برود
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — هرکه در بند زلف یار بود
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — اندرین ره هر که او یکتا شود
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — به خرابات شدم دوش مرا بار نبود
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — نگارینی که با ما می‌نپاید
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — مرا درد تو درمان می‌نماید
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — گهی درد تو درمان می‌نماید
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — آخر این تیره شب هجر به پایان آید
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — ای باد صبا، به کوی آن یار
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — زان پیش که دل ز جان برآید
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — دل در گره زلف تو بستیم دگربار
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — غلام روی توام، ای غلام، باده بیار
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — دل در گره زلف تو بستیم دگر بار
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — سر به سر از لطف جانی ای پسر
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — رخ سوی خرابات نهادیم دگربار
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — چون تو کردی حدیث عشق آغاز
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — بی‌دلی را بی سبب آزرده گیر
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — ای مطرب درد، پرده بنواز
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — از غم عشقت جگر خون است باز
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — کار ما، بنگر، که خام افتاد باز
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — در بزم قلندران قلاش
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — تماشا می‌کند هر دم دلم در باغ رخسارش
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — بکشم به ناز روزی سر زلف مشک رنگش
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — بی‌جمال تو، ای جهان افروز
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — باز غم بگرفت دامانم، دریغ
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — حبذا عشق و حبذا عشاق
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — دلی، که آتش عشق تواش بسوزد پاک
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — کردم گذری به میکده دوش
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — تنگ آمدم از وجود خود، تنگ
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — از دل و جان عاشق زار توام
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — ایندم منم که بیدل و بی‌یار مانده‌ام
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — ای دیده، بدار ماتم دل
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — مبند ای دل، بجز در یار خود دل
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — در جام جهان نمای اول
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — أکُئوس تلالات بمدام
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — خوشتر از خلد برین آراستند ایوان دل
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — باز در دام بلا افتاده‌ام
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — ساقی، چو نمی‌دهی شرابم
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — یاران، غمم خورید، که غمخوار مانده‌ام
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — کجایی؟ ای ز جان خوشتر، شبت خوش باد، من رفتم
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — دل گم شد، ازو نشان نیابم
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — هیهات! کزین دیار رفتم
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — من باز ره خانهٔ خمار گرفتم
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — من چه دانم که چرا از تو جدا افتادم؟
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — دل گم شد، ازو نشان نمی‌یابم
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — آن بخت کو که بر در تو باز بگذرم؟
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — اگر فرصت دهد، جانا، فراقت روزکی چندم
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — در ملک لایزالی دیدم من آنچه دیدم
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — در حسن رخ خوبان پیدا همه او دیدم
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — بر من نظری کن، که منت عاشق زارم
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — تا کی از دست تو خونابه خورم؟
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — ای راحت روانم، دور از تو ناتوانم
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — با من دلشده گر یار نسازد چه کنم؟
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — کجایی، ای دل و جانم، که از غم تو بجانم
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — دلی یا دلبری؟ یا جان و یا جانان؟ نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — شاید که به درگاه تو عمری بنشینم
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — جانا، نظری که ناتوانم
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — هر زمان جوری ز خوبان می‌کشم
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — نگارا، بی‌تو برگ جان ندارم
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — ما چو قدر وصلت، ای جان و جهان، نشناختیم
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — بر در یار من سحر مست و خراب می‌روم
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — من آن قلاش و رند بی‌نوایم
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — شود میسر و گویی که در جهان بینم؟
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — نیست کاری به آنم و اینم
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — ما دگرباره توبه بشکستیم
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — افسوس! که باز از در تو دور بماندیم
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — مرا جز عشق تو جانی نمی‌بینم نمی‌بینم
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — من که هر لحظه زار می‌گریم
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — گرچه ز جهان جوی نداریم
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — ما، کانده تو نیاز داریم
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — گرچه دل خون کنی از خاک درت نگریزیم
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — ناخورده شراب می‌خروشیم
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — ناخورده شراب می‌خروشیم
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — گر ز شمعت چراغی افروزیم
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — خیزید، عاشقان، نفسی شور و شر کنیم
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — تا کی همه مدح خویش گوییم؟
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — ز دلتنگی به جانم با که گویم؟
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — ای دوست، بیا، که ما توراییم
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — شهری است بزرگ و ما دروییم
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — خیز، تا قصد کوی یار کنیم
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — ز غم زار و حقیرم، با که گویم؟
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — بیا، ای دیده، تا یک دم بگرییم
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — تا کی از دست فراق تو ستم‌ها بینیم؟
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — رفت کار دل ز دست، اکنون تو دان
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — بگذر ای غافل ز یاد این و آن
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — مبتلای هجر یارم، الغیاث ای دوستان
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — در کف جور تو افتادم، تو دان
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — ز دل، جانا، غم عشقت رها کردن توان؟ نتوان
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — نگارا از سر کویت گذر کردن توان؟ نتوان
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — مقصود دل عاشق شیدا همه او دان
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — ماهرخان، که داد عشق، عارض لاله رنگشان
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — ای یار، بیا و یاریی کن
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — عاشقی دانی چه باشد؟ بی‌دل و جان زیستن
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — تا توانی هیچ درمانم مکن
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — ماهرویا، رخ ز من پنهان مکن
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — بی‌رخت جانا، دلم غمگین مکن
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — ای رخ جان فزای تو گشته خجسته فال من
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — چه کنم که دل نسازم هدف خدنگ او من؟
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — سهل گفتی به ترک جان گفتن
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — بپرس از دلم آخر، چه دل؟ که قطرهٔ خون
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — چو دل ز دایرهٔ عقل بی تو شد بیرون
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — ای حسن تو بی‌پایان، آخر چه جمال است این؟
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — ای آرزوی جان و دلم ز آرزوی تو
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — ای دل و جان عاشقان شیفتهٔ لقای تو
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — ای دل و جان عاشقان شیفتهٔ جمال تو
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — ترک من، ای من غلام روی تو
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — ای همه میل دل من سوی تو
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — مانا دمید بوی گلستان صبح گاه
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — ای راحت روح هر شکسته
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — ساقی، قدحی می مغان کو؟
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — ای هر دهن ز یاد لبت پر عسل شده
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — ای جمالت برقع از رخ ناگهان انداخته
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — ای در میان جانم گنجی نهان نهاده
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — آن مونس غمگسار جان کو؟
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — در صومعه نگنجد، رند شرابخانه
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — بازم از غصه جگر خون کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — ای یار، مکن، بر من بی‌یار ببخشای
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — در صومعه نگنجد رند شرابخانه
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — نگارا، گرچه از ما برشکستی
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — تا تو در حسن و جمال افزوده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — در کار من درهم آخر نظری فرمای
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — تا زخوبی دل ز من بربوده‌ای
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — ای دوست الغیاث! که جانم بسوختی
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — پیش ازینم خوشترک می‌داشتی
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — ای عشق، کجا به من فتادی؟
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — ای به تو زنده جسم و جان، مونس جان کیستی؟
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — جانا، نظری به ما نکردی
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — چه کردم؟ دلبرا، از من چه دیدی؟
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — ای ز غم فراق تو جان مرا شکایتی
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — چه بد کردم؟ چه شد؟ از من چه دیدی؟
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — چه کرده‌ام که دلم از فراق خون کردی؟
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری؟
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — نگارا، از وصال خود مرا تا کی جدا داری؟
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — چو برقع از رخ زیبای خود براندازی
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — چه خوش باشد دلا کز عشق یار مهربان میری
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — نمی‌دانم چه بد کردم، که نیکم زار می‌داری؟
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — آمد به درت امیدواری
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — ای دل، بنشین چو سوکواری
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — نگارا، کی بود کامیدواری
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — چه خوش باشد! که دلدارم تو باشی
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — فمالی لم اطا سبع الطباقی
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — خوشا دردی که درمانش تو باشی
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — از کرم در من بیچاره نظر کن نفسی
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — الا قم، واغتنم یوم التلاقی
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — اندوهگنی چرا؟ عراقی
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — لقد فاح الربیع و دار ساقی
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — الا، قد طال عهدی بالوصال
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — در جهان گر نه یار داشتمی
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — دلربایی دل ز من ناگه ربودی کاشکی
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — از غم دلدار زارم، مرگ به زین زندگی
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — جانا، ز منت ملال تا کی؟
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — آن جام طرب فزای ساقی
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — گر به رخسار تو، ای دوست، نظر داشتمی
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — گرنه سودای یار داشتمی
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — چنانم از هوس لعل شکرستانی
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — سر عشقت کس تواند گفت؟ نی
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — کی بود کین درد را درمان کنی؟
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — بیا، تا بیدلان را زار بینی
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — نگویی باز: کای غم خوار چونی؟
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — ای خوشتر از جان، آخر کجایی؟
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — ای که از لطف سراسر جانی
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — ترسا بچه‌ای، شنگی، شوخی، شکرستانی
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — دلی دارم، چه دل؟ محنت سرایی
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — ای ربوده دلم به رعنایی
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — چه بود گر نقاب بگشایی؟
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — در کوی تو لولیی، گدایی
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — ز اشتیاق تو جانم به لب رسید، کجایی؟
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — بیا، که بی‌تو به جان آمدم ز تنهایی
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — نیم بی‌تو دمی بی‌غم، کجایی؟
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — زهی! جمال تو رشک بتان یغمایی
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — همی گردم به گرد هر سرایی
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — شدم از عشق تو شیدا، کجایی؟
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — کشید کار ز تنهاییم به شیدایی
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — سحرگه بر در راحت سرایی
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — درین ره گر بترک خود بگویی
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — گر از زلف پریشانت صبا بر هم زند مویی
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — نه از تو به من رسید بویی
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — درین ره گر به ترک خود بگویی