غزل شمارهٔ ۱۲۲ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساس عشق و نیاز به توجه محبوب است. شاعر از محبوب خود درخواست می‌کند که نگاهی به او بیندازد و از محبت خود دریغ نکند. او به زیبایی محبوب اشاره کرده و تأکید می‌کند که حتی اگر شایسته محبت نباشد، باز هم باید از فکر و خیال او دست برندارد. شاعر همچنین به ناامیدی و رنج خود از عدم حضور محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به عنوان میهمانش، کمترین عنایتی داشته باشد. در نهایت، او از محبوبش می‌خواهد که حتی به او مانند دیگران توجه کند و از محبتش دریغ نکند، ولو به اندازه‌ای کوچک.