غزل شمارهٔ ۱۳۲ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق عاشقانه و درد ناشی از جدایی است. شاعر از مطرب می‌خواهد که نغمه‌ها را با احساس بخواند تا آتش دل سوخته‌اش را بیدار کند. او به شدت از غم و درد عشق رنج می‌برد و از یار می‌خواهد که به او عشق و دردی بدهد تا از این حالت جدایی رهایی یابد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر یار با او همدردی نکند، او همچنان در آتش عشق خواهد سوخت. در نهایت، او از دوستانش می‌خواهد که با سوز و شادی به او بپیوندند و در این دردها شریک شوند.