غزل شمارهٔ ۱۹۹ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر دعوت به رفتن به سوی معشوق می‌کند و از درد دوری و هجران ناشی از آن می‌گوید. وی خواهان آن است که با ناله‌ها و زبان دل، احساساتش را بیان کند و در پی دیدار معشوق برآید. شاعر می‌خواهد خود را به عشق معشوق بسپارد و از شکایات و گلایه‌ها نسبت به روزگار بپرهیزد. او تصریح می‌کند که باید از تدبیر و اختیار دست کشید و خود را به دست سرنوشت سپرد تا در کنار محبوب قرار گیرد. در پایان اشاره می‌کند که با وجود تمام درد و رنج‌ها ناشی از عشق، اگر با معشوق دیدار نکنند، زندگی بی‌معنا خواهد بود.