غزل شمارهٔ ۲۳۵ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ درد و شکستگی روح و دل پیام آور عشق و بی‌خبری معشوق است. شاعر از معشوق می‌خواهد که به حال آنهایی که شکسته‌اند، رحم کند و با لطف خود، آرامشی به آنها ببخشد. او خود را در حالتی از شکستگی توصیف می‌کند که در غم و اندوه به سر می‌برد. همچنین، شاعر به نشانه‌های درد و رنجی که از محبت به دلیل دوری معشوق دارد، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که این وضعیت را اصلاح کند. در نهایت، با بیان اینکه دل او همیشه متعلق به معشوق است، بر وابستگی و عشق عمیقش تأکید می‌کند.