غزل شمارهٔ ۲۵۵ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از فردی است که به درگاه محبوبی امیدوار است و از تنهایی و دلتنگی خود می‌گوید. او احساس می‌کند که دیگرانی در کنارش نیستند و از گناهانش شرمنده است. مدت زیادی از یار جدا مانده و حالا در غم و اندوهی عمیق به سر می‌برد. با وجود این حال، هنوز امید دارد که شاید روزی به درگاه محبوب برگردد. او از محبوب می‌خواهد که بر او لطف کند و او را ببخشد، چرا که اکنون در حال تجربه ی سختی و بی‌پناهی است.