غزل شمارهٔ ۲۷۶ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دوست خود عشق و دلتنگی‌اش را ابراز می‌کند. او از زیبایی‌های دوستش صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر به او نگاه می‌کرد، از زیبایی‌هایش لذت می‌برد. شاعر ابراز می‌کند که از بی‌خبری از دوستش رنج می‌برد و آرزو می‌کند که ای کاش از حال او خبر داشت. او همچنین به زلف و زیبایی‌های دوست اشاره می‌کند و می‌گوید اگر امیدی به وصال او داشت، غم و دردش کمتر می‌شد. شاعر به صبر اشاره کرده و می‌گوید که اگر تو را در نظر می‌داشت، صبرش بیشتر می‌شد. در نهایت، او به حس دیگری از عشق و دلتنگی اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که اگر کمی از عشق و زیبایی‌های دوستش به او تعلق می‌گرفت، قلبش آرامش می‌یافت.