غزل شمارهٔ ۶۶ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات ناشی از فقدان خوشبختی و آرامش در زندگی می‌پردازد. شاعر از عدم دوستی و همدلی در دولت و جامعه سخن می‌گوید و درمانی برای دردها نمی‌یابد. او به ناامیدی از روزگار و زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس از غم و اندوه رهایی ندارد. در این دنیای پر از غم، به دنبال دل خوشی و شادابی است، اما نتیجه می‌گیرد که خوشحالی و آرامش در زندگی وجود ندارد و غم همچنان باقی است. این شعر، ندا و فریاد شاعر از دردها و مشکلات انسانی است.