رباعی شمارهٔ ۱۲۳ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نفس یا جان خسیس خود اعتراض می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که زنده است، احساس تیره‌روزی و ناکامی دارد. او به نفس خود می‌گوید که اگر امیدش از بین رفته و به خاک افتاده، هر کاری که می‌خواهد انجام دهد، زیرا او دیگر اهمیتی نمی‌دهد. شعر بیانگر ناامیدی و یأس است.