رباعیات — دیوان اشعار عراقی

Name: رباعیات — دیوان اشعار عراقی
Author: عراقی

عراقی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۱ — با آنکه خوش آید از تو، ای یار، جفا
رباعی شمارهٔ ۲ — عیشی نبود چو عیش لولی و گدا
رباعی شمارهٔ ۳ — ای دوست، به دوستی قرینیم تو را
رباعی شمارهٔ ۱۰ — ای روی تو آرزوی دیرینهٔ ما
رباعی شمارهٔ ۵ — سودای تو کرد لاابالی دل را
رباعی شمارهٔ ۸ — دل بر تو نهم، زنم بداندیشان را
رباعی شمارهٔ ۱۱ — گل صبح دم از باد برآشفت و بریخت
رباعی شمارهٔ ۴ — ای دوست، فتاد با تو حالی دل را
رباعی شمارهٔ ۷ — تا ظن نبری که مشکلی نیست مرا
رباعی شمارهٔ ۶ — تا با توام، از تو جان دهم آدم را
رباعی شمارهٔ ۹ — از بادهٔ عشق شد مگر گوهر ما؟
رباعی شمارهٔ ۱۴ — پیری ز خرابات برون آمد مست
رباعی شمارهٔ ۱۵ — گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست
رباعی شمارهٔ ۱۷ — آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟
رباعی شمارهٔ ۱۳ — ای جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست
رباعی شمارهٔ ۱۶ — ماییم که بی‌مایی ما مایهٔ ماست
رباعی شمارهٔ ۱۹ — هرگز بت من روی به کس ننموده است
رباعی شمارهٔ ۱۲ — عشق تو ز دست ساقیان باده بریخت
رباعی شمارهٔ ۱۸ — در دام غمت دلم زبون افتاده است
رباعی شمارهٔ ۲۱ — دل رفت بر کسی که بی‌ماش خوش است
رباعی شمارهٔ ۲۰ — معشوقه و عشق عاشقان یک نفس است
رباعی شمارهٔ ۲۳ — شوقی، که چو گل دل شکفاند، عشق است
رباعی شمارهٔ ۲۴ — بیمار توام، روی توام درمان است
رباعی شمارهٔ ۲۷ — کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست
رباعی شمارهٔ ۲۵ — این دورهٔ سالوس، که نتوان دانست
رباعی شمارهٔ ۲۲ — عشق تو، که سرمایهٔ این درویش است
رباعی شمارهٔ ۲۶ — پرسیدم از آن کسی که برهان دانست:
رباعی شمارهٔ ۲۸ — چشمم ز غم عشق تو خون باران است
رباعی شمارهٔ ۲۹ — اول قدم از عشق سر انداختن است
رباعی شمارهٔ ۳۴ — در دور شراب و جام و ساقی همه اوست
رباعی شمارهٔ ۳۱ — با حکم خدایی، که قضایش این است
رباعی شمارهٔ ۳۳ — ایزد، که جهان در کنف قدرت اوست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — از گلشن جان بی‌خبری، خار این است
رباعی شمارهٔ ۳۲ — هر چند که دل را غم عشق آیین است
رباعی شمارهٔ ۳۵ — هر چند کباب دل و چشم تر هست
رباعی شمارهٔ ۴۰ — دل سوختگان را خبر از عشق تو نیست
رباعی شمارهٔ ۳۸ — اندر ره عشق دی و کی پیدا نیست
رباعی شمارهٔ ۳۹ — ای دوست بیا، که بی تو آرامم نیست
رباعی شمارهٔ ۴۳ — دیشب دل من خیال تو مهمان داشت
رباعی شمارهٔ ۴۲ — عشق تو ز عالم هیولانی نیست
رباعی شمارهٔ ۴۱ — رخ عرضه کنیم، گوی: این زر سره نیست
رباعی شمارهٔ ۳۷ — بی آنکه دو دیده بر جمالت نگریست
رباعی شمارهٔ ۳۶ — گردنده فلک دلیر و دیر است که هست
رباعی شمارهٔ ۴۵ — دردا! که دلم خبر ز دلدار نیافت
رباعی شمارهٔ ۴۶ — عالم ز لباس شادیم عریان یافت
رباعی شمارهٔ ۴۷ — زنجیر سر زلف تو تاب از چه گرفت؟
رباعی شمارهٔ ۴۴ — افسوس! که ایام جوانی بگذشت
رباعی شمارهٔ ۴۹ — چون سایهٔ دوست بر زمین می‌افتد
رباعی شمارهٔ ۵۰ — غم گرد دل پر هنران می‌گردد
رباعی شمارهٔ ۴۸ — در عشق توام واقعه بسیار افتاد
رباعی شمارهٔ ۵۱ — از بخت به فریادم و از چرخ به درد
رباعی شمارهٔ ۵۲ — گر من روزی ز خدمتت گشتم فرد
رباعی شمارهٔ ۵۶ — بازم غم عشق یار در کار آورد
رباعی شمارهٔ ۵۴ — حسنت به ازل نظر چو در کارم کرد
رباعی شمارهٔ ۵۳ — نرگس، که ز سیم بر سر افسر دارد
رباعی شمارهٔ ۵۷ — دل در طلبت هر دو جهان می‌بازد
رباعی شمارهٔ ۵۵ — دل در غم تو بسی پریشانی کرد
رباعی شمارهٔ ۵۸ — آنجا که تویی عقل کجا در تو رسد؟
رباعی شمارهٔ ۵۹ — مسکین دل من! که بی‌سرانجام بماند
رباعی شمارهٔ ۶۰ — از روز وجودم شفقی بیش نماند
رباعی شمارهٔ ۶۳ — زان پیش که این چرخ معلا کردند
رباعی شمارهٔ ۶۲ — در سابقه چون قرار عالم دادند
رباعی شمارهٔ ۶۵ — هر کتب خرد، که هست، اگر برخوانند
رباعی شمارهٔ ۶۴ — بی روی تو عاشقت رخ گل چه کند؟
رباعی شمارهٔ ۶۷ — در کوی تو عاشقان درآیند و روند
رباعی شمارهٔ ۶۱ — یک عالم از آب و گل بپرداخته‌اند
رباعی شمارهٔ ۶۶ — قومی هستند، کز کله موزه کنند
رباعی شمارهٔ ۶۹ — دل جز به دو زلف مشکبارش ندهند
رباعی شمارهٔ ۷۳ — حاشا! که دل از خاک درت دور شود
رباعی شمارهٔ ۷۲ — ای جان من، از دل خبرت نیست، چه سود؟
رباعی شمارهٔ ۷۴ — دل دیدن رویت به دعا می‌خواهد
رباعی شمارهٔ ۷۰ — در بند گره‌گشای می‌باید بود
رباعی شمارهٔ ۶۸ — ملک دو جهان را به طلبکار دهند
رباعی شمارهٔ ۷۱ — مازار کسی، کز تو گزیرش نبود
رباعی شمارهٔ ۷۵ — ای از کرمت مصلح و مفسد به امید
رباعی شمارهٔ ۷۸ — این عمر، که برده‌ای تو بی‌یار بسر
رباعی شمارهٔ ۷۷ — عالم ز لباس شادیم عریان دید
رباعی شمارهٔ ۸۲ — ای در طلب تو عالمی در شر و شور
رباعی شمارهٔ ۸۱ — در واقعهٔ مشکل ایام نگر
رباعی شمارهٔ ۷۹ — افتاد مرا با سر زلفین تو کار
رباعی شمارهٔ ۸۳ — اندر همه عمر خود شبی وقت نماز
رباعی شمارهٔ ۸۰ — اندیشهٔ عشقت دم سرد آرد بار
رباعی شمارهٔ ۷۶ — یاری که نکو بخشد و بد بخشاید
رباعی شمارهٔ ۸۴ — دل ز آرزوی تو بی‌قرار است هنوز
رباعی شمارهٔ ۸۶ — ای دل، سر و کار با کریم است، مترس
رباعی شمارهٔ ۸۵ — بیزار شد از من شکسته همه کس
رباعی شمارهٔ ۸۸ — امشب چو جمال داده‌ای خب می‌باش
رباعی شمارهٔ ۸۷ — ای دل، قلم نقش معما می‌باش
رباعی شمارهٔ ۹۰ — در دل همه خار غم شکستیم دریغ!
رباعی شمارهٔ ۸۹ — آمد به سر کوی تو مسکین درویش
رباعی شمارهٔ ۹۱ — حاشا! که کند دل به دگر جا منزل
رباعی شمارهٔ ۹۲ — خاک سر کوی آن بت مشکین خال
رباعی شمارهٔ ۹۳ — در کوی خرابات نه نو آمده‌ام
رباعی شمارهٔ ۹۵ — عمری است که در کوی خرابی رفتم
رباعی شمارهٔ ۹۴ — ای جان و جهان، تو را ز جان می‌طلبم
رباعی شمارهٔ ۹۶ — ای یار رخ تو کرده هر دم شادم
رباعی شمارهٔ ۹۷ — آن وصل تو باز، آرزو می‌کندم
رباعی شمارهٔ ۹۸ — بی روی تو، ای دوست، به جان در خطرم
رباعی شمارهٔ ۹۹ — دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — دل پیشکش نرگس مستت آرم
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — امشب نظری بروی ساقی دارم
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — امشب نظری به روی ساقی دارم
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — ای دوست، بیا، که با تو باقی دارم
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — در سر هوس شراب و ساقی دارم
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — اندر غم تو نگار، همچون نارم
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — جانا، ز دل ار کباب خواهی، دارم
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — یارب، به تو در گریختم بپذیرم
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — بگذار، اگر چه رندم و اوباشم
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — با نفس خسیس در نبردم، چه کنم؟
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — چون قصهٔ هجران و فراق آغازم
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — آزاده دلی ز خویشتن می‌خواهم
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — در عشق تو زارتر ز موی تو شدیم
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — آوازهٔ حسنت از جهان می‌شنوم
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — وقت است که بر لاله خروشی بزنیم
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — پیوسته صبور و رنج‌کش می‌باشم
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — هر شب به سر کوی تو آیم به فغان
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — تا چند مرا به دست هجران دادن؟
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — امروز به شهر دل پریشان ماییم
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — چون درد نداری، ای دل سرگردان
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — خورشید رخا، ز بنده تحویل مکن
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — هر دم شب هجران تو، ای جان و جهان
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — هان! راز دل خستهٔ ما فاش مکن
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — ای نفس خسیس، رو تباهی می‌کن
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — ای زندگی من و توانم همه تو
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — آخر بدمد صبح امید از شب من
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — ای یاد تو آفت سکون دل من
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — گر زانکه بود دل مجاهد با تو
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — ای مایهٔ اصل شادمانی غم تو
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — در عشق تو بی‌تو چون توان زیست؟ بگو
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — آن کیست که بی‌جرم و گنه زیست؟ بگو
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — چندن که خم باده‌پرست است بده
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — دارم دلکی به تیغ هجران خسته
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — عیشی نبود چو عیش لولی و گدای
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — دل در طلب دنیی دون هیچ منه
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — پیری بدر آمد ز خرابات فنای
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — عشقی نبود چو عشق لولی و گدای
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — بردی دلم، ای ماهرخ بازاری
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — نی بر سر کوی تو دلم یافته جای
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — نی کرده شبی بر سر کویت گذری
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — چون در دلت آن بود که گیری یاری
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — ای منزل دوست، خوش هوایی داری
رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — در عشق، اگر بسی ملامت ببری
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — با یار به بوستان شدم رهگذری
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — ای کاش! به سوی وصل راهی بودی
رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — آیا خبرت شود عیانم روزی؟
رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — هم دل به دلستانت رساند روزی
رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — ای کاش! بدانمی که من کیستمی؟
رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — از آتش غم چند روانم سوزی؟
رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — گر شهره شوی به شهر، شرالناسی
رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — هر لحظه ز چهره آتشی افروزی
رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — چون خاک زمین اگر عناکش باشی
رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — ای کرده به من غم تو بیداد بسی
رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — ای کرده غمت با دل من روی به روی
رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — گر مونس و همدمی دمی یافتمی
رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — تو واقف اسرار من آنگاه شوی
رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — در عشق ببر از همه، گر بتوانی
رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — هر بوی که از مشک و قرنفل شنوی
رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — حال من خستهٔ گدا می‌دانی
رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — گر من به صلاح خویش کوشان بدمی
رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — گفتم که: اگر چه آفت جان منی
رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — ای لطف تو دستگیر هر رسوایی