رباعی شمارهٔ ۱۲۴ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از امید به صبح و روشنایی سخن می‌گوید که از شب تاریک زندگی‌اش برمی‌خیزد. او به نوعی از سرگردانی و نرسیدن به هدفش ابراز ناامیدی می‌کند و آرزو دارد یا در پای محبوبش سر بگذارد یا لب‌های خود را بر لب‌های او بگذارد. این تلمیح به عشق و اشتیاق عمیق او به معشوقش نیز اشاره دارد.