رباعی شمارهٔ ۱۵۶ عراقی
عراقی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر مونس و همدمی دمی یافتمی
زو چاره و مرهمی همی یافتمی
از آتش دل سوختمی سر تا پای
از دیده اگر نمی نمی‌یافتمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر آرزوی داشتن همدم و مونس را دارد که با او درد دل کند و از او مایه آرامش و تسکین بیابد. او از شدت ناراحتی و آتش درونش می‌سوزد و اگر چشمانش اشک نمی‌ریخت، شاید می‌توانست مرهمی برای دردش بیابد. در واقع، این شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات غم و تنهایی است.