رباعی شمارهٔ ۱۵۷ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر حسرت و آرزوی شاعر است. او ابتدا به قدرت و مقام خود اشاره می‌کند و می‌گوید اگر به خواسته‌های خودم توجه می‌کردم، رهبری کسانی که لباس کبود (نشان قدرت) پوشیده بودند را برعهده می‌گرفتم. اما اکنون که دچار سختی و بی‌پناهی شده‌ام، ای کاش به مقام و حالتی که مربوط به فروختن شراب است، باز می‌گشتم. این تغییر وضعیت، احساس ناامیدی و آرزوی بازگشت به ایامی خوش‌تر را در او نمایان می‌سازد.