رباعی شمارهٔ ۱۶۴ عراقی
عراقی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای لطف تو دستگیر هر رسوایی
وی عفو تو پرده‌پوش هر خود رایی
بخشای بدان بنده، که اندر همه عمر
جز درگه تو دگر ندارد جایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به لطف و بخشش خداوند اشاره دارند. شاعر از خداوند درخواست می‌کند که با بخشایش خود، رسوایی‌ها و ضعف‌های آدمیان را بپوشاند و بر فضل و عفو خود تأکید می‌کند. او می‌گوید که در طول عمرش، هیچ‌جا جز درگاه خداوند را نداشته و به همین دلیل از او می‌خواهد که او را ببخشد.