رباعی شمارهٔ ۲ عراقی
عراقی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عیشی نبود چو عیش لولی و گدا
افکنده کله از سر و نعلین ز پا
پا بر سر جان نهاده، دل کرده فدا
بگذاشته از بهر یکی هر دو سرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به توصیف نوعی زندگی می‌پردازد که شادابی و خوشبختی آن مانند زندگی یک لولی (رقصنده) و گدا (شخص بی‌خانمان) نیست. او اشاره می‌کند که برای رسیدن به این خوشی، از خودگذشتگی کرده و حتی جان خود را نیز فدای محبوبش کرده است. درواقع، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و فدای آن، موجب رها کردن دنیای مادی و ملاحظات دنیوی می‌شود.