رباعی شمارهٔ ۴۶ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات متضاد خود را بیان می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود ظاهر شاد و لباسی زیبا، درونش دچار غم و ناراحتی است. هر شب که می‌گذرد، او را غمگین می‌یابد و هر صبح که به نظر می‌رسد خوشحال است، در واقع اشک‌ها بر چهره‌اش حکایت از غم عمیقش دارد. این تضاد بین ظاهر و باطن، نشان‌دهنده‌ی رنج و درد درونی شاعر است.