بخش ۵ - در نعت خلفای راشدین عراقی
عراقی / آغاز کتاب / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چار یارش، که مرشد دینند
همه اندر مقام تحسینند
دوستان پیمبرند همه
خلفای مطهرند همه
ای فضولی، چرا ز نادانی
یار اینی و دشمن آنی؟
دو هوایی اگر نورزی به
سه طلاق خیال فاسد ده
تو چه دانی درین میانه چه بود ؟
کین چرا پیش ازان خلیفه نبود ؟
تو چه دانی مصالح این کار؟
چه به خود راه می‌دهی انکار؟
همه را نیک دان، مباش فضول
جز نکو کی بود رفیق رسول؟
صد هزاران دریچه از رضوان
مفتتح در مضاجع ایشان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره چهار یار پیامبر (ص)، یعنی ابوبکر، عمر، عثمان و علی (ع)، صحبت می‌کند که همگی در مقام تحسین و احترام قرار دارند. شاعر به فضولی و نادانی افرادی که در مورد این خلفا نظر می‌دهند، انتقاد می‌کند و به آن‌ها یادآوری می‌کند که باید از قضاوت‌های ناامیدکننده پرهیز کنند. او تاکید می‌کند که تنها نیک‌نامان باید رفیق پیامبر (ص) باشند و درباره اهمیت و مصالح کارها با دقت بیشتری فکر کنند. در نهایت، شاعر به مقام و جایگاه والای این یاران اشاره می‌کند و به زیبایی‌های وجود آن‌ها می‌پردازد.