فصل ۱۵۰ عین‌القضات همدانی
اگر عاشق را از معشوق طلب بر و نوال بود و امید کرم و افضال بود گویندش بر درآی و خود را از غم مفرسای هاهُنا النوالُ مَطْرُوحٌ وَبابُ الْاِجابَةِ مَفْتُوحٌ اما اگر طمعش شهود بود و یا قبل الخمود وجود بود مَریضٌ لایُعادٌ گردد مُریدٌ لایُرادُ شود هر قصه که نویسد مردود بود و هر دعا که گوید باجابت نرسد کذلک موسی سَاَلَ عن اشیاءَ وَاُجیبَ قال قداُوتیتَ سُوءً لَکَ یا موسی. فَلمّا قال مِن قَلقِ الشُّوق اَرِنی اُنظُر الیکَ قال لن ترانی .. هکذا قَهْرُ الاَحْباب هکذا قَهْرُ الاَحْبابِ.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، شاعر به عشق و معشوق و توقعاتی که عاشق از معشوق دارد، اشاره می‌کند. اگر عاشق تنها به خاطر عشق و محبت به معشوق بیاید و نیت خالصی داشته باشد، در آن صورت دروازه‌های رحمت و پاسخ به دعا باز است. اما اگر عاشق تنها به دنبال دیدن و شهود معشوق باشد، ممکن است دچار بیماری و ناامیدی شود و دعاهایش مستجاب نشود. شاعر به داستان موسی اشاره می‌کند که وقتی از خداوند خواست تا او را ببیند، پاسخ گرفت که نخواهد توانست او را ببیند. در نهایت، این متن نشان‌دهنده قدرت و قهر عشق واقعی است.