شمارهٔ ۷ - نقل از سفینه فرخ فلکی شروانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده‌ی عواطف عمیق شاعر نسبت به معشوقش است. او از غم و تنهایی خود می‌گوید و بیان می‌کند که زندگی بدون معشوق تلخ و پر از رنج است. شاعر از معشوقش می‌خواهد که به جوانی و زیبایی او رحم کند و محبت کند. او معشوق را همه چیز خود می‌داند و با آرزوی حضور او، را بر این باور است که با آمدن او، خوشبختی و عمر جاودانی به دست خواهد آورد. در نهایت، شاعر به صورت تلویحی اشاره می‌کند که روز و شب به خاطر غم معشوق، شادکامی او تحت تأثیر قرار گرفته است.