فرالاوی
زندگی‌نامهٔ فرالاوی
ابوعبدالله محمد بن موسی شناخته شده به فَرالاوی شاعر ایرانی همدوره با شهید بلخی است. رودکی از او و شهید یکجا چنین یاد می‌کند:شاعر شهید و شهره فرالاوی واین دیگران به جمله همه راوی اشعار او به کوشش آقای مجید امام‌وردی به نقل از کتابهای اشعار پراکندهٔ شعرای فارسی زبان به کوشش ژیلبر لازار و همچنین شرح احوال و اشعار شاعران بی‌دیوان در قرن‌های ۳/۴/۵ هجری به تصحیح محمود مدبری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار فرالاوی
شعرهای فرالاوی
- شمارهٔ ۱ — تا به کی بوسه بر چک جلبی
- شمارهٔ ۲ — چه شغل باشد واجب‌تر از زیارت آنک
- شمارهٔ ۳ — جودیً چنان رفیع‌ارکان
- شمارهٔ ۳ — من رهی پیر و سست‌پای شدم
- شمارهٔ ۵ — هوشم ز ذوق لطف سخن‌های جان‌فزاش
- شمارهٔ ۱ — دلا کشیدن باید عتاب و ناز بتان
- شمارهٔ ۲ — لاد را بر بنای محکم نه
- شمارهٔ ۴ — صحرای سنگ‌روی و کُه سنگلاخ را
- شمارهٔ ۹ — آن کن که بدین وقت همی کردی هر سال
- شمارهٔ ۱۰ — من عاملم و تو معاملی
- شمارهٔ ۱۲ — هم آهو فغند است و هم تیز تک
- شمارهٔ ۷ — نه همچون رخ خوبت گل بهار
- شمارهٔ ۱۱ — نو عاشقم و از همه خوبان زمانه
- شمارهٔ ۸ — ز چشم مست تو عالم خراب است
- شمارهٔ ۶ — چون نباشد بنای خانه درست
- شمارهٔ ۱۳ — ای من رهی آن دست و خطً و کلکت
- شمارهٔ ۱۵ — فزون ز آنکه بخشی بزار تو زر
- شمارهٔ ۱۶ — میغ چون ترکی آشفته که تیر اندازد
- شمارهٔ ۱۹ — آب گلفهشنگ گشته از فسردن ای شگفت
- شمارهٔ ۱۸ — ز ناگه بار پیری بر من افتاد
- شمارهٔ ۱۷ — ماده گاوان پاده‌اش هر یک
- شمارهٔ ۲۰ — روا نبود که با این فضل و دانش
- شمارهٔ ۲۱ — تو شب آیی نهان بوی همه روز
- شمارهٔ ۱۴ — چون مورد بود سبز گهی موی من همه