شمارهٔ ۲۳ - ماده تاریخ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل اشاره به زیبایی و شکوه مکان مقدسی دارد که از آن بوی عیش و شادی به مشام می‌رسد. شاعر از مهین نشیمن، یعنی یک مکان خاص و با ارزش، سخن می‌گوید که به بهشت و بهار شباهت دارد. او می‌گوید که حتی با وجود بهار و گل‌های زیاد، شادی و عیش بدون حضور این مکان کامل نخواهد بود. زیبایی‌های آن مکان به قدری است که دل‌های غم‌زده را شاد می‌کند و دیدن آنجا می‌تواند تاریخ را دگرگون کند. شاعر آرزو دارد که نام این مکان در تاریخ ثبت شود و از آن به نیکی یاد شود.