نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹ - فراقیه فصیحی هروی

فصیحی هروی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای حکیمی کز استقامت طبع

آسمان را بری خمی از پشت

طول عالم به دست همت تو

یک بدست‌ست کم به چار انگشت

حدس تو چون عنان بجنباند

عقل پیشش رود به پشتاپشت

نبود با نسیم خلق خوشت

سنگلاخ فراق نیز درشت

بنده را در فراق حضرت تو

تلخی زهر زندگانی کشت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ انسانی حکیم و محکم در اراده است که با تلاش و همت خود می‌تواند آسمان را تغییر دهد و بر همهٔ جهان تأثیر بگذارد. ذهن او به گونه‌ای قدرتمند است که حتی عقل را به دنبالش می‌کشاند. اما او در عین حال با مشکلات و چالش‌های انسانی نیز مواجه است؛ مانند فراق و دوری از محبوب، که تلخی و سختی زندگی را برایش به ارمغان می‌آورد. در نهایت، این شعر به احساسات عمیق و کشمکش‌های درونی انسان در مواجهه با سختی‌ها و دوری از معشوق اشاره دارد.