نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲ فصیحی هروی

فصیحی هروی / ابیات پراکنده / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ایزد جزای مستی من کی دهد مگر

لب تشنه در شراب شعور افکند مرا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر می‌گوید که در مستی و سرگشتگی خود به دنبال پنجه‌ای از خداوند است که او را نجات دهد. او احساس می‌کند که فقط در صورت نوشیدن "شراب شعور" می‌تواند از تشنگی‌اش رهایی یابد. به عبارت دیگر، او می‌خواهد از درک و آگاهی بهره‌مند شود تا از حالتی که در آن گرفتار شده، خارج شود.