شمارهٔ ۵ فصیحی هروی
فصیحی هروی / ابیات پراکنده / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گفتیم بشکفیم دو روزی در این چمن
دیدیم روی عالم و بد شد شگون ما
چون شعله پرتب است درون و برون ما
تبخاله می‌زند لب خنجر ز خون ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر اشاره می‌کند که دو روزی را در طبیعت می‌گذرانند، اما ناگهان به خاطر دیدن رویی نامناسب، حال و هوای آن‌ها تغییر می‌کند. این تغییر حال به شعله‌ای تند و آتشین درون و بیرونشان تشبیه شده و در نهایت بیان می‌کند که این فشار روانی مانند زخم و خنجر به آن‌ها تأثیر می‌گذارد.