شمارهٔ ۵۱ فصیحی هروی
فصیحی هروی / ابیات پراکنده / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گر شوی نکهتشناس نکهت گیسوی خویش
از گریبان گل و سنبل بدزدی بوی خویش
بهر خونریز دو عالم جنبش مویی بسست
زحمت چین بی سبب مپسند بر ابروی خویش
نقد جان ناقص عیار و عشق مفلس تنگدست
وای اگر زلف تو خواهد قیمت یک موی خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت عشق و همچنین حسرت و دلتنگی ناشی از آن است. شاعر به زیبایی گیسوی معشوق اشاره میکند و از اهمیت عطر و بوی آن صحبت میکند. او نگران این است که عشق و زیبایی تنها در ظواهر خلاصه نشوند و بر اهمیت واقعی عشق تأکید دارد. همچنین بیان میکند که هر حرکت و تغییر در وجود معشوق میتواند تأثیر عمیقی بر احساسات دیگران بگذارد و به نوعی گمشدن در زیبایی و عشق را به تصویر میکشد.