نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۱ فصیحی هروی

فصیحی هروی / ابیات پراکنده / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

گر شوی نکهت‌شناس نکهت‌ گیسوی خویش

از گریبان گل و سنبل بدزدی بوی خویش

بهر خونریز دو عالم جنبش مویی بس‌ست

زحمت چین بی سبب مپسند بر ابروی خویش

نقد جان ناقص عیار و عشق مفلس تنگدست

وای اگر زلف تو خواهد قیمت یک موی خویش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت عشق و همچنین حسرت و دلتنگی ناشی از آن است. شاعر به زیبایی گیسوی معشوق اشاره می‌کند و از اهمیت عطر و بوی آن صحبت می‌کند. او نگران این است که عشق و زیبایی تنها در ظواهر خلاصه نشوند و بر اهمیت واقعی عشق تأکید دارد. همچنین بیان می‌کند که هر حرکت و تغییر در وجود معشوق می‌تواند تأثیر عمیقی بر احساسات دیگران بگذارد و به نوعی گم‌شدن در زیبایی و عشق را به تصویر می‌کشد.