شمارهٔ ۵۶ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این دو بیت شاعر از احساس عمیق خود نسبت به غم و درد فراق سخن می‌گوید. او می‌گوید که صدای جرس (زنگ) را به دوش می‌کشد و به خاطر آن، صد قافله (گروه‌های زیادی) دچار سوختن و آسیب می‌شوند. همچنین، او در آرزوی ناله‌ای عمیق‌تر از این است که بتواند غمش را به تصویر بکشد. به‌طور کلی، این ابیات بیانگر عمق احساسات و رنج‌های درونی شاعر است.