شمارهٔ ۱۰۰ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساس ناامیدی و ترس از تکرار بی‌پایان زندگی اشاره می‌کند. او از چرخه‌ای سخن می‌گوید که همچون قفلی بسته و باز می‌شود و پرسش می‌کند که تا کی باید در این بازی بی‌معنی و بی‌سرانجام زندگی کرد.