رباعیات — دیوان اشعار فصیحی هروی

Name: رباعیات — دیوان اشعار فصیحی هروی
Author: فصیحی هروی

فصیحی هروی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — دردم که بهار نیست گلزار مرا
شمارهٔ ۴ — ای نام تو روح قدس و پیکر لب ما
شمارهٔ ۷ — در ناصیه‌ام نقش مرادست غریب
شمارهٔ ۶ — از زهر بلا پرست پیمانه ما
شمارهٔ ۸ — آن شوخ که عارض از می حسن افروخت
شمارهٔ ۵ — عشق آمد و ریخت برق در پیکر ما
شمارهٔ ۲ — با دوست چه کار طالب سودا را
شمارهٔ ۱ — در دیده مور اگر روم چون عنقا
شمارهٔ ۹ — در جام شکایت زبانم خون ریخت
شمارهٔ ۱۱ — آن دم که شدیم از می هستی سرمست
شمارهٔ ۱۶ — آن شوخ که چشم حسن را نور و ضیاست
شمارهٔ ۱۰ — دلاکی دوش خونم از هر مژه ریخت
شمارهٔ ۱۳ — پروانه که از بادیه هجر برست
شمارهٔ ۱۴ — سوی در پادشاه کز طور بهست
شمارهٔ ۱۵ — آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست
شمارهٔ ۱۲ — آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست
شمارهٔ ۲۰ — هر چند دلم ز درد خونریزتر است
شمارهٔ ۲۲ — ای شمع گرت ذوق غم آموختن است
شمارهٔ ۲۴ — امشب چمنت به آب و تابی شده است
شمارهٔ ۲۱ — ای آنکه غمت پردگی محمل ماست
شمارهٔ ۲۳ — باز از سر ناز می به اغیار ده است
شمارهٔ ۱۹ — دیشب ز دلم شعله آهی برخاست
شمارهٔ ۱۷ — صد شکر که حرف دوست شد بی‌کم و کاست
شمارهٔ ۱۸ — امشب که چو صبح وصل عشرت لقب است
شمارهٔ ۲۷ — گیرم که ز آه و ناله‌ات صد حشرست
شمارهٔ ۲۹ — از مرگ گل حیات بی‌رنگترست
شمارهٔ ۲۵ — دورت آورد کآفتابی می‌خواست
شمارهٔ ۳۰ — این نسخه که بر شیشه نادان سنگست
شمارهٔ ۳۱ — این روح که شمع مجلس افروز منست
شمارهٔ ۲۸ — می نوش کنون که ابر رحمت بارست
شمارهٔ ۲۶ — دل مهمانست و میزبانش غم تست
شمارهٔ ۳۲ — بر من که چو ابر پایم از دامانست
شمارهٔ ۳۵ — گرد گلت از رشک عرق می‌بایست
شمارهٔ ۳۶ — این اسب که چون خواجه ما فرتوتیست
شمارهٔ ۳۹ — کوته خردی که شرمسار از من نیست
شمارهٔ ۳۷ — دور از تو دلم چو سینه آهستانی‌ست
شمارهٔ ۴۰ — از دیده به سوی دوست پیوسته رهی‌ست
شمارهٔ ۳۸ — داریم بتی که در بنی‌‌آدم نیست
شمارهٔ ۳۳ — بی روی تو بر دیده نظر بهتانست
شمارهٔ ۳۴ — در بحر جهان که ساحلش افواهست
شمارهٔ ۴۳ — آن شوخ چو جام ناز در چنگ گرفت
شمارهٔ ۴۴ — امشب می درد آسمان بی ‌غش باد
شمارهٔ ۴۵ — در کوی تو هر گه پای اندیشه نهاد
شمارهٔ ۴۷ — ناصح ما را میل نصیحت دارد
شمارهٔ ۴۸ — آهم چو بر آسمان شبیخون آرد
شمارهٔ ۴۱ — دل با غم آن صنم سپردیم و گذشت
شمارهٔ ۴۲ — امشب که طرب از دل مهجور برفت
شمارهٔ ۴۶ — آن می که دلش به صد تمنا می‌خورد
شمارهٔ ۵۳ — چون زلف ترا باد صبا شانه کشد
شمارهٔ ۵۵ — داغ تو به آفتاب تب نفروشد
شمارهٔ ۵۶ — دندان امشب ز درد شد بس که نژند
شمارهٔ ۴۹ — آنم که ز من زبان سخن نپذیرد
شمارهٔ ۵۰ — حسنت که صلای شوق عالم برزد
شمارهٔ ۵۴ — آن غنچه که از لباس خود بیرون شد
شمارهٔ ۵۲ — ز آن پیش دلا که هجر زارت بکشد
شمارهٔ ۵۱ — با آن که به جانم از تو جز تب نرسد
شمارهٔ ۶۰ — چون اشک ز خون هوسم ساخته‌اند
شمارهٔ ۶۳ — در روز ازل بخت زبونم دادند
شمارهٔ ۶۲ — ارباب وفا ز ما وفا می‌طلبند
شمارهٔ ۵۹ — باز آمد و رفت و هجر خونخوار بماند
شمارهٔ ۵۸ — ای آنکه دمت راز مسیحا داند
شمارهٔ ۶۴ — روزم ز فراق دود گلخن سازند
شمارهٔ ۶۱ — امروز که باغ و راغ آراسته‌اند
شمارهٔ ۵۷ — ای چرخ بر آتشم نهی همچو سپند
شمارهٔ ۶۵ — آن روز که چهره عذاب افروزند
شمارهٔ ۶۶ — در ساغر عیش باده خامان ریزند
شمارهٔ ۶۷ — این خشک‌بران که دست‌کشت هوسند
شمارهٔ ۶۸ — نوروز چو خان به بخت فیروز کند
شمارهٔ ۶۹ — زآن خوبتری که کس خیال تو کند
شمارهٔ ۷۱ — این کج نظران به گلشنی رو نکنند
شمارهٔ ۷۰ — چون جان و دل از درش سفر ساز کنند
شمارهٔ ۷۲ — عشقت صنما دل مشوش خواهد
شمارهٔ ۷۵ — گر جانت درین بادیه بی‌آب بود
شمارهٔ ۷۸ — دوشت گویا دل به خروش آمده بود
شمارهٔ ۷۳ — این خلد که از فیضص ازل یاد دهد
شمارهٔ ۷۶ — شوخی که گلش بهار امید بود
شمارهٔ ۷۷ — هجر تو و دیده آتش و موم بود
شمارهٔ ۷۹ — تیغت که به سوی مو هراسان برود
شمارهٔ ۸۰ — چون در جگرت ناوک غم‌بند شود
شمارهٔ ۷۴ — آن ساقی گلچهره که می می‌پیمود
شمارهٔ ۸۱ — آن شب که می از لبت شکرنوش شود
شمارهٔ ۸۳ — هرگز لبم آشنای یارب نشود
شمارهٔ ۸۲ — هرگز چشمم به روی او وانشود
شمارهٔ ۸۴ — تا درد غمت صاف محبت نشود
شمارهٔ ۸۶ — چون باده ناز مست جام تو شود
شمارهٔ ۸۸ — چندی خردم به گرد مردم گردید
شمارهٔ ۸۷ — دل کشته خنجر ملامت گردید
شمارهٔ ۸۵ — بی نام تو نطق ما گل‌افشان نشود
شمارهٔ ۹۴ — گر بشکافند مو به موی من زار
شمارهٔ ۹۱ — نقشی که برین دو صفحه کردند نگار
شمارهٔ ۹۵ — بعد از عمری که از سفر آمد یار
شمارهٔ ۸۹ — گر در تو چمن طراز کنعان می‌دید
شمارهٔ ۹۳ — در راه تو سرها به هوای رفتار
شمارهٔ ۹۰ — دیریست که از سینه‌ام آهی ندمید
شمارهٔ ۹۲ — راه در دوست آشکارا مسپار
شمارهٔ ۹۶ — مویی که سترد از سرم آن مایه نور
شمارهٔ ۱۰۱ — خورشید مباش بخت ما گو مه باش
شمارهٔ ۹۹ — ای خلق تو فیض بخش بستان نیاز
شمارهٔ ۱۰۰ — وقتست که این طلسم دولاب اساس
شمارهٔ ۱۰۴ — ای کرده سپهر در حریم تو رکوع
شمارهٔ ۱۰۳ — ای طور ز شوق جلوه‌ات خانه به دوش
شمارهٔ ۱۰۲ — رندی که شکسته پنجه شور و شرش
شمارهٔ ۹۸ — ای کشته ز اشک شوق مژگان پرواز
شمارهٔ ۹۷ — ای کلک تو مشکبار چون طره حور
شمارهٔ ۱۰۶ — ای کرده به خونریز اسیران آهنگ
شمارهٔ ۱۰۹ — گردون که نباشدش به بیداد بدل
شمارهٔ ۱۰۸ — آنم که بهار دارد از باغم ننگ
شمارهٔ ۱۱۰ — امشب که زمانه شد لبالب ز جمال
شمارهٔ ۱۰۷ — با آن که ز جوش حسن آن دلبر شنگ
شمارهٔ ۱۱۲ — این فرقه که زد خامه تحقیق رقم
شمارهٔ ۱۰۵ — ای روی ترا ترجمه در دین مصحف
شمارهٔ ۱۱۱ — در عشق تو ای غم ز غمت مرهم دل
شمارهٔ ۱۱۴ — در مذهب ما دویی حرامست حرام
شمارهٔ ۱۱۶ — آنم که لوای ناله افراخته‌ام
شمارهٔ ۱۱۷ — آنم که به هرزه سالها سوخته‌ام
شمارهٔ ۱۲۰ — چندان که ز حسن خودپرستی دیدم
شمارهٔ ۱۱۹ — جانا به غم تو زندگانی کردم
شمارهٔ ۱۱۸ — شب دیده به سیل اشک چندان شستم
شمارهٔ ۱۱۵ — چون اخگرت از شعله بجوشد ز مسام
شمارهٔ ۱۱۳ — گفتم رمزی با تو صریح و مبهم
شمارهٔ ۱۲۱ — هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم
شمارهٔ ۱۲۵ — رفتم که ز زلفت خردی وام کنم
شمارهٔ ۱۲۳ — کو دست که دامن حضوری گیرم
شمارهٔ ۱۲۸ — چون باغ شکفته از گیاهی نشوم
شمارهٔ ۱۲۶ — آنم که به غم مصاحب دیرینم
شمارهٔ ۱۲۴ — تا کی ز تو وعده ارمغانی گیرم
شمارهٔ ۱۲۲ — در دیده ز اشک نوبهاری دارم
شمارهٔ ۱۲۷ — خوش آن که در آن حریم می‌بود رهم
شمارهٔ ۱۳۲ — با دوست به گل گشت گلستان رفتیم
شمارهٔ ۱۳۳ — ترک غم آن نگار دلجو کردیم
شمارهٔ ۱۳۵ — امشب که ز باغ حسن صد گل چیدیم
شمارهٔ ۱۳۴ — یک چند گل گلشن مقصود شدیم
شمارهٔ ۱۳۶ — در کار تو آه آتشینی داریم
شمارهٔ ۱۳۰ — یک چند درین رسته پریشان گشتیم
شمارهٔ ۱۳۱ — چون غنچه ازین باغ شتابان رفتیم
شمارهٔ ۱۲۹ — ما نقش هوس ز لوح هستی شستیم
شمارهٔ ۱۴۰ — ز آن پیش که در قصر عدم خانه کنیم
شمارهٔ ۱۴۴ — آن قوم که هست در بلا مسکنشان
شمارهٔ ۱۴۲ — ماییم که جان در گرو صهباییم
شمارهٔ ۱۳۸ — کو خم که ز نعل واژگون جام کنیم
شمارهٔ ۱۳۷ — برخیز که از ناله سپاهی بکشیم
شمارهٔ ۱۳۹ — بازآکه چو لب به ناله عادت نکنیم
شمارهٔ ۱۴۱ — بحریم درین راه همه تن پاییم
شمارهٔ ۱۴۳ — چشم شوخت ز رحم نشنید سخن
شمارهٔ ۱۴۶ — از بس که به رسم دل بی‌حاصل من
شمارهٔ ۱۴۷ — ای واله طور جلوه نور ببین
شمارهٔ ۱۴۹ — عمری بودم چون شب غم نامه سیاه
شمارهٔ ۱۴۸ — آن شوخ که ماه راست زو نور جبین
شمارهٔ ۱۴۵ — زین بیش می فریب در جام مکن
شمارهٔ ۱۵۱ — دستش گل داغ از جگر ما چیده
شمارهٔ ۱۵۲ — دستی که همیشه بود در گردن تو
شمارهٔ ۱۵۰ — ماییم و دل شکسته از خود رسته
شمارهٔ ۱۵۹ — از عهد شکستن چو هوس نشکیبی
شمارهٔ ۱۶۰ — ای عشق به تازه مرحمتها کردی
شمارهٔ ۱۵۳ — بنشین و به طوف قفس از دام برو
شمارهٔ ۱۵۶ — ای از گل اشک گشته مژگان آرای
شمارهٔ ۱۵۴ — موسی باش و شکفته از طور مشو
شمارهٔ ۱۵۸ — ای غم ز دلم اگر توانی بدر آی
شمارهٔ ۱۵۷ — ای غم ز دلم چه شد زمانی بدر آی
شمارهٔ ۱۵۵ — دلاکی گشت از سرم موی زدای
شمارهٔ ۱۶۱ — دل راز مرا رسه شکستن تا کی
شمارهٔ ۱۶۳ — ای صید غمت هنوز صد عربده‌جوی
شمارهٔ ۱۶۲ — کاش این لب پر معجزه بر دوختمی
شمارهٔ ۱۶۴ — گر خار و خسی تو آتش تن می‌جوی
شمارهٔ ۱۶۵ — ای غم که مسافر جهان پیمایی
شمارهٔ ۱۶۶ — ای آنکه به هرزه راه شک می‌پویی