شمارهٔ ۳۱ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف روح و موقعیت آن در زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید روح همانند شمعی است که مجلس را روشن می‌کند، اما این روح نه متعلق به من است و نه به تو. او همچنین به گذر عمر اشاره می‌کند و آن را به طاسی در گرمابه تشبیه می‌کند که برای پرورش و ساختن آن، در نهایت هدفی برای خالی کردن وجود در نظر گرفته شده است. در واقع، این تأکید بر فناپذیری و گذرای زندگی است.