شمارهٔ ۳۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به احساسات و حالتی از خود اشاره می‌کند که شبیه به ابر است و از زمین جدا شده، به آرامی حرکت می‌کند. او می‌گوید اگر بخواهد تند و سریع شود، همچون برق می‌درخشد، اما در واقع احساس کسالت و بی‌حرکتی دارد. همچنین می‌گوید حتی اگر اشک شود، باز هم فاصله زیادی تا چشمانش دارد؛ به این معنا که از ابراز احساسات دور است و نمی‌تواند به راحتی به آنچه در دل دارد نزدیک شود.