شمارهٔ ۶۴ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به احساس درد و دوری از معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که در فراق، اشک‌ها و غم‌هایش را به یاد می‌آورد و در دل شب، چراغی برای روشنایی دلش می‌سازد. همچنین او خود را شمعی می‌داند که در محفل دوستانش رازهایش هر صبح دوباره کشف می‌شود و دوباره در روشنایی قرار می‌گیرد. این اشعار نشان‌دهنده‌ی کنش و واکنش بین عشق و فراق است.