شمارهٔ ۷ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از غریب بودن و احساس تنهایی خود صحبت می‌کند. او به نقش مقدری که بر پیشانی‌اش است اشاره می‌کند و می‌گوید در کشور و سرنوشتش، دلش شاد نیست. حتی زمانی که درباره خوشحالی و عافیت می‌نویسد، احساس می‌کند که کلماتش غمگینی را منعکس می‌کنند و در این حزن، قلمش نیز غریب است.