شمارهٔ ۷۵ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تشبیه جان انسان در بیابان بی‌آب اشاره می‌کند و به سختی‌های تشنگی می‌پردازد. او می‌گوید که حتی در حالتی که به نظر می‌رسد سفره‌ای پر از آب وجود دارد، ممکن است این تنها توهم باشد. در نهایت، او هشدار می‌دهد که نباید فریب عادت‌ها را خورد، زیرا حقیقت در عمیق‌تر از آنچه دیده می‌شود نهفته است.