نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹۴ فصیحی هروی

فصیحی هروی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گر بشکافند مو به موی من زار

یک موی مرا تهی نیابند ز یار

گویند که دوست از تو دورست بسوز

پس جان مرا کیست در آغوش و کنار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به عمق احساسات خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر حتی مو به مو بدنش را بررسی کنند، هیچ‌یک از موهایش خالی از یاد یار نیست. دیگران می‌گویند که دوستش از او دور است و باید بسوزد، اما او می‌پرسد در این صورت چه کسی جانش را در آغوش خواهد گرفت. در واقع، او عشق و وابستگی عمیق خود را به یار بیان می‌کند.