رباعی شمارهٔ ۱ فروغی بسطامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به مفهوم کافی بودن اشاره می‌کند. او می‌گوید که از کار و تلاش زیاد، تنها یک خوشه برایش کافی است و تنها یک گوشه از زمین برای زندگی‌اش بس است. او از اینکه مانند کاه گرد خرمن بچرخند و بی‌جهت وقت خود را تلف کنند، ناراضی است و تأکید می‌کند که مانند مرغی که تنها به یک دانه نیاز دارد، او نیز تنها به یک چیز ضروری برای زندگی‌اش احتیاج دارد.