فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۷ — زره ز زلف گره گیر بر تن است تو را
- غزل شمارهٔ ۸ — گر باغبان نظر به گلستان کند تو را
- غزل شمارهٔ ۲ — تا اختیار کردم سر منزل رضا را
- غزل شمارهٔ ۱ — صف مژگان تو بشکست چنان دل‌ها را
- غزل شمارهٔ ۳ — به جان تا شوق جانان است ما را
- غزل شمارهٔ ۴ — در خلوتی که ره نیست پیغمبر صبا را
- غزل شمارهٔ ۵ — نگارم گر به چین با طرهٔ پرچین شود پیدا
- غزل شمارهٔ ۶ — مکن حجاب وجودت لباس دیبا را
- غزل شمارهٔ ۱۶ — چنین که برده شراب لبت ز دست مرا
- غزل شمارهٔ ۱۰ — گر در شمار آرم شبی نام شهیدان تو را
- غزل شمارهٔ ۱۱ — من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را
- غزل شمارهٔ ۱۲ — دوش به خواب دیده‌ام روی ندیدهٔ تو را
- غزل شمارهٔ ۱۴ — میفشان جعد عنبر فام خود را
- غزل شمارهٔ ۱۳ — نازم خدنگ غمزهٔ آن دل‌پذیر را
- غزل شمارهٔ ۱۵ — اگر مردان نمی بردند امتحانش را
- غزل شمارهٔ ۹ — کی رفته‌ای ز دل که تمنا کنم تو را
- غزل شمارهٔ ۲۲ — وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا
- غزل شمارهٔ ۱۷ — باعث مردن بلای عشق جانان شد مرا
- غزل شمارهٔ ۲۴ — گر به تیغت می‌زند گردن بنه تسلیم را
- غزل شمارهٔ ۲۱ — شد وقت مرگ نوش لبی هم‌نشین مرا
- غزل شمارهٔ ۲۰ — گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا
- غزل شمارهٔ ۱۸ — طالب جانان به جان خریده الم را
- غزل شمارهٔ ۱۹ — تا در پی دهانش بگذاشتم قدم را
- غزل شمارهٔ ۲۳ — ساقیا کمتر می امشب از کرم دادی مرا