شمارهٔ ۱۹ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر، مراحل مختلف عمر خود را توصیف می‌کند. در ابتدا، دوران کودکی را به‌عنوان زمانی پر از شادی و سرور می‌بیند، اما این دوران بدون علم و عمل به جهل و نادانی سپری شده است. با گذشت زمان و رسیدن به بزرگسالی، او گرفتار غم و اندوه می‌شود و حتی در عالم خیال نیز نمی‌تواند از لذت‌های دنیا بهره‌مند شود. در انتهای عمر، او به دوران صلاح و ورع می‌رسد، اما این زمان نیز صرف ندامت و پشیمانی می‌شود. شاعر با حسرت به عمر خود نگاه می‌کند و از فقدان لذت‌های روحانی و واقعی در زندگی‌اش می‌نالد.