نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳ فضولی

فضولی بغدادی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

ای سخن پرور ز نظم خویشتن غافل مشو

نیست فرزندی درین عالم ازین بهتر ترا

گر بود در وی فسادی قابل اصلاح هست

سر نمی پیچد ز حکمت هست فرمان بر ترا

نیست آن خودکام فرزندی که هر ساعت دهد

با تقاضاهای رنگارنگ درد سر ترا

سالها بس باشدش گسوت ز کاغذ پاره

وز خز و اطلس نباید کرد صرف زر ترا

می خورد دایم غذای خود ز بستان دوات

نیست مطلق غصه شیر و غم شکر ترا

می رود هر جا که باشد بی متاع و بی ملال

رفته رفته می کند مشهور بحر و بر ترا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت خودآگاهی و آگاهی از وضعیت خویش اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ فرزندی در این دنیا بهتر از خود انسان نیست و اگر در وجود کسی نقصی باشد، امکان اصلاح آن وجود دارد. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی نباید صرف دغدغه‌های بی‌اساس و مادیات شود و باید از خوشی‌ها و دردسرهای زندگی به درستی بهره‌برداری کرد. او می‌گوید که انسان باید با دانایی و بدون نگرانی از ناملایمات به زندگی ادامه دهد و در نهایت، با تلاش و کوشش می‌تواند در دنیای خود به شهرت و موفقیت برسد.