شمارهٔ ۱۲۹ قاآنی
قاآنی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
دایماً چون دو دست اهل دعا
هر دو پایش بر آسمان بودی
غالباً جز به گاه وجد و سماع
کف پا بر زمین نمی‌سودی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به توصیف شخصی می‌پردازند که همواره در حالت دعا و نیایش است و پایی در آسمان دارد. او اغلب فقط در زمان وجد و شادی به زمین می‌رسد و در دیگر مواقع، به طور معنوی بالا است و از زمین فاصله دارد.